Σήμερα αντικρύζουμε μια νέα γενιά "πιστών", οι οποίοι μας ανακοινώνουν με την ίδια ένταση ότι το μέλλον ανήκει στούς γενετικά μεταλλαγμένους οργανισμούς (ΓΜΟ) που θα θρέψουν θαυμάσια τον πλανήτη. Αυτοί οι άνθρωποι, δεν μοιάζουν να ανησυχούν για το γεγονός ότι οι μεταλλαγμένοι σπόροι ελέγχονται μόνο από μερικές πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες βέβαια δεν είναι φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Οι ΓΜΟ, έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν οικολογικές καταστροφές πολύ πιό σημαντικές από αυτές που προκαλεί η πράσινη επανάσταση. Ορισμένοι σπόροι είναι προγραμματισμένοι να απελευθερώνουν ζιζανιοκτόνα με αργό ρυθμό, ενω άλλοι αντιστέκονται στα ζιζανιοκτόνα που ρίχνει ο αγρότης, επιτρέποντας του να ψεκάσει όσο θέλει ανα πάσα στιγμή χωρίς να καταστρέψει τη σοδειά του. Ομως η γεωργία είναι από τη φύση της μια πολύπλοκη δραστηριότητα. Τα χαρακτηριστικά που εισάγονται στούς μεταλλαγμένους οργανισμούς μπορούν να περάσουν και σε άλλα φυτά ή να δια-δράσουν σε συνεργασία με τούς μικροοργανισμούς του εδάφους. Αυτή είναι η καλλίτερη μέθοδος για να κατασκευάσουμε " υπερ αρπακτικούς" οργανισμούς καθώς και ζιζάνια με υπερ ανθεκτικότητα στη φυσική επιλογή.

Σε ένα άλλο μέτωπο, οι αναταράξεις της παγκοσμιοποίησης συνεισφέρουν στη διατροφική ανασφάλεια. Οι οικονομικές κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας ταρακούνησαν πολλές "ανερχόμενες αγορές", κατέστρεψαν χιλιάδες τοπικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημιούργησαν μεγάλη ανεργία και κατέληξαν σε άνοδο των τιμών για τα είδη πρώτης ανάγκης. Σαν αποτέλεσμα, σοβαρά διατροφικά προβλήματα έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους, μεταξύ άλλων, στο Μεξικό, στη Ρωσία και στην Ινδονησία.

Η τύχη που επιφυλάσσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), στο φάκελο "Γεωργία" αναμένεται να επιρρεάσει βαθύτατα τη διατροφική ασφάλεια. Είναι πολύ λίγα τα θέματα που αντιμετωπίζονται με τόσο πάθος και τόσες έντονες διαφωνίες. Από τη μία πλευρά βρίσκονται εκείνες οι χώρες που διακηρύσουν πως ένα διατροφικό προιόν, πρέπει να χαίρει της ίδιας ακριβώς αντιμετώπισης με οποιοδήποτε άλλο προιόν. Αυτές οι χώρες και οι επιχειρήσεις τους, φαντάζονται τον διατροφικό μέλλον του πλανήτη με μοντέλο ένα μεγάλο παγκόσμιο σούπερ μάρκετ, μ/εσα στο οποίο ο κάθε ένας θα πωλεί αυτά που παράγει καλλίτερα και πιό φτηνά από το γείτονα, και θα αγοράζει ΟΛΑ τα υπόλοιπα, σύμφωνα με τις ιερές και απαραβίαστες επιταγές του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Αυτή είναι η θέση των ΗΠΑ και της "ομάδας Καίρνς" (Καναδά, Αργεντινή, Βραζιλία, Αυστραλία, μεταξύ άλλων).

Η συγκεκριμένη αντιπαράθεση, μεταξύ χωρών του ΠΟΕ (Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου), αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από μία διαμάχη σε θέματα εμπορίου. Πρόκειται για σαφή πολιτιστική επιλογή. Οι αγρότες μικρομεσαίου κληρου και οι οικογενειακές φάρμες, είτε είναι κάτοικοι του Βορρά, ή του Νότου, δεν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό των μεγάλων παραγωγών δημητριακών, έντασης κεφαλαίου, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν σε όλες τις αγορές του κόσμου πουλώντας σε τιμή φθηνότερη και από το κόστος παραγωγής των ντόπιων αγροτών.. Αυτή είναι ήδη η περίπτωση των μικρών παραγωγών ρυζιού στις Φιλιππίνες οι οποίοι πτωχεύουν ο ένας μετά τον άλλον λόγω των εισαγωγών ρυζιού λιγώτερο καλής ποιότητας, αλλά και φθηνότερο. Οταν όλοι οι μικροί παραγωγοί θα έχουν καταστραφεί και θα έχουν μεταναστεύσει στις πόλεις, δεν υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση ότι οι τιμές των εισαγομένων προιόντων δεν θα αυξηθούν, μειώνοντας ακόμα περισσότερο τα επίπεδα διατροφικής ασφάλειας.

Για εμάς, που έχουμε την τύχη να τρώμε όταν πεινάμε, η βιοτεχνική γεωργία διατηρεί επίσης την ποικιλότητα της τροφής μας. Ο στρατηγός ντε Γκώλ έλεγε. " Πως θέλετε να κυβερνηθεί μία χώρα που παράγει 365 είδη τυριών;" Εμείς σήμερα αναρωτιόμαστε, πως θα ζήσουμε μέσα σε ένα κόσμο που κατευθύνεται προς την διατροφική ομοιομορφία. Οταν όλος ο κόσμος θα εξαρτάται από ένα πλανητικό σούπερ μάρκετ, δεν θα υπάρχει ούτε διατροφική ασφάλεια, ούτε και η απόλαυση της γεύσης.

Μετάφραση Βάσω Κανελλοπούλο/Ηρώ Μπενεσαιαά