ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ A

ATTAC ΕΛΛΑΔΑ
Μαυροματαίων 2α
10682 Αθήνα
Τηλ:8219855 Fax:8228869 attac@attac-hellas.org

APXIKH ΣEΛIΔA TOY SITE (www.attac-hellas.org)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΕΓΓΡΑΦΗ ΕΔΩ

TA NEA MAΣ...

NEA TOY ATTAC

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ
(Press releases)


KOKKOΣ AMMOY
TO ΔΕΛΤΙO TOY ATTAC

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΔIANOMHΣ TOY KOKKOY



ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ-ΜΕΛΕΤΕΣ

NEA KEIMENA

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ

 

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -ΑΡΘΡΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ATTAC

ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ & ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΦΟΡΟΥΜ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΟΡΟΥΜ

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
ΠAΛAIΣTINIAKO

TA NEA ΣAΣ...

ΓΡΑΨΤΕ ΜΑΣ
attac@attac-hellas.org


ΔΙΑΒΑΣΤΕ / ΣΤΕΙΛΤΕ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ FORUM ATTAC-HELLAS

ΛΑΒΕΤΕ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΔΕΛΤΙΑ ΜΑΣ
ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ KOKKOY

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΕΓΓΡΑΦΗ ΕΔΩ

 

 GATS GR1

 

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ

Η ανώτατη εκπαίδευση δεν είναι εμπόρευμα

Παρέμβαση του Daniel MONTEUX, ATTAC-Γαλλίας

Δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ της 30 Μαρτίου

Original στα γαλλικά:

 http://www.ntua.gr/dep/posdep/BOLOGNA/Anti-Convention_Program.html

 

Δημόσιες Υπηρεσίες και ιδιωτικοποίηση

Μία εισήγηση στο θέμα με βάση μία ιστορική ανασκόπηση από τον Νίκο Μαλαγαρδή

 

Οι θέσεις του Αττακ στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων

Ελληνική παρουσίαση βάσει ενός κειμένου του Αττακ-Βελγίου.

 

To Διατροφικό Μέλλον του Πλανήτη και οι Αγρότες

Αποσπάσματα απο άρθρο της Susan George - Μετάφραση από τον Μανόλη Μαθιουλάκη

 

Νερό σε ιδιωτικά χέρια

Του David Hall - Μετάφραση αποσπάσματος που δημοσιεύθηκε στο Sand of the Wheels

                                                                    

ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ

 

Πανευρωπαϊκή επιστολή προς τα μέλη του Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

  

Επιστολή του ΑΤΤΑΚ Ελλάδας προς τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου

 

Έκκληση των πολιτών προς τα μέλη του Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Νερό σε ιδιωτικά χέρια

Του David Hall

Το βασικό επιχείρημα των θιασωτών των ιδιωτικοποιήσεων είναι τα θεωρητικά οφέλη που προκύπτουν από τον ανταγωνισμό. Ωστόσο η Παγκόσμια Τράπεζα εχει αποδεχτεί οτι ο ανταγωνισμος στη διαχειριση υδάτινων πόρων ειναι σχεδόν ανύπαρκτος. Οχι μόνο τα συστηματα παροχής νερου ειναι φυσικά μονοπώλια, αλλα και οι εταιρειες που δραστηριοποιουνται στο συγκεκριμενο τομέα ειναι μόλις δυο: η Vivendi και η Suez-Lyonnaise.Μια τρίτη (επίσης γαλλική) πολυεθνική , η SAUR, διατηρεί κυρίαρχη θέση στην Αφρική. Βρετανικές εταιρείες όπως η Thames Water (που τώρα ανήκει στον γερμανικό όμιλο RWE), η Anglian Water και η International Water (που ανήκει από κοινού σε δυο κατασκευαστικές πολυεθνικές την αμερικανική Bechtel και την ιταλική Edison), έχουν επίσης μερίδιο στην αγορά, ενώ προσπάθειες της αμερικανικής Azurix (που άνηκε στην Enron) για μια δυναμική είσοδο στον τομέα υπήρξαν αποτυχημένες.

Μερικές από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν έλαβαν καν υπ' όψιν τους τον ανταγωνισμό κατά την εξαγορά, ακόμα και ανάμεσα στις ίδιες τις εταιρείες. Για παράδειγμα όλες οι συμφωνίες παραχώρησης δικαιωμάτων εκμετάλλευσης στην Δημοκρατία της Τσεχίας, την Ουγγαρία και την Πολωνία έως το 1997 έγιναν χωρίς την παραμικρή πρόληψη εναντίον της δημιουργίας μονοπωλίου.

Υψηλότερες Τιμές

Οι ιδιωτικοποιήσεις εισάγουν ένα νέο πλαίσιο οικονομικών απαιτήσεων οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών τόσο για το νερό όσο και για τις υπηρεσίες αποχέτευσης και υγιεινής. Αυτές συνίστανται κυρίως από τις απαιτήσεις των μετόχων για κέρδη και μερίσματα, τα οποία όμως δεν επαναδιατίθενται ως επενδύσεις στον ίδιο κλάδο στης εταιρείας αλλά σε άλλες δραστηριότητες του ομίλου.

Αποπληρωμή Κυβερνητικών Χρεών

Βασική προσδοκία των κυβερνήσεων και των δημοτικών αρχών από τις ιδιωτικοποιήσεις είναι η αποπληρωμή χρεών και ο προσπορισμός κέρδους. Κάτι τέτοιο όμως συχνά έρχεται σε αντίθεση με τις αυξημένες απαιτήσεις υπηρεσιών τόσο βασικών όπως η παροχή νερού. Η τιμή που προσφέρει μια εταιρεία για την εξαγορά εξαρτάται άμεσα από τα κέρδη που μπορεί να περιμένει, κι αυτά με τη σειρά τους εξαρτώνται ευθέως από τις τιμές που μπορεί να θεσπίσει, καθώς και από το πόσο ελαστικές θα είναι η ρυθμίσεις για τη λειτουργία της επιχείρησης. Συνεπώς, αυτό που μπορεί να είναι καλό για την κυβέρνηση δεν είναι πάντα καλό για τους πολίτες της.

Συγκριτικές Τιμές

Οι ιδιωτικοποιήσεις αναμένεται μερικές φορές ότι μπορούν αν οδηγήσουν σε χαμηλότερες τιμές. Η εμπειρία όμως δείχνει διαφορετικά αποτελέσματα. Στη Γαλλια όπου ένα μέρος του νερού διαχειρίζονται δημοτικές αρχές και το υπόλοιπο ιδιωτικές επιχειρήσεις, όλες οι μελέτες αποδίδουν ακριβότερες υπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα (σε ποσοστό 13% για το έτος 1999).

Συμβόλαια για πάντα

Τα περισσότερα συμβόλαια παραχώρησης δικαιωμάτων εκμετάλλευσης έχουν πολυετή διάρκεια (20-30 έτη). Προγράμματα Κατασκευής-Λειτουργίας και Μεταφοράς (Build-Operate-Transfer, BOT), συνήθως κάνουν χρήση συμβολαίων αντίστοιχης διάρκειας. Όμως λόγω νομικών περιορισμών και των εμπλεκόμενων κυβερνητικών διαδικασιών ,τα συμβόλαια αυτά είναι σχεδόν αδύνατο να σπάσουν, ακόμα κι όταν η απόδοση από μέρους της εταιρείας είναι ανεπαρκής. Προβλήματα τέτοιου είδους έχουν προκύψει στο Τουκουμάν της Αργεντινής, το Σεγκέντ της Ουγγαρίας και την Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας. Οι εμπλεκόμενες ιδιωτικές εταιρείες οχυρώθηκαν πίσω από δικαστικές διεκδικήσεις αποζημιώσεων που κάνουν την διακοπή των συμβολαίων τους πρακτικά αδύνατη.

Ακόμα και σε ανεπτυγμένα κράτη η διακοπή μιας τέτοιας σύμβασης είναι παρά πολύ δύσκολη. Στην Βαλένθια της Ισπανίας το τοπικό συμβούλιο προσπάθησε να ανακτήσει το, παραχωρημένο για 99 χρόνια σε μια θυγατρική της SAUR, σύστημα εκμετάλλευσης υδάτινων πόρων. Όμως η εταιρεία απείλησε πως θα προχωρούσε σε μήνυση για διαφυγή κερδών στην περίπτωση που στη συνέχεια το σύστημα παρεχωρείτο σε οποιαδήποτε ανταγωνιστική επιχείρηση. Στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας παρά το γεγονός ότι ακόμα και υψηλόβαθμο στέλεχος της Suez-Lyonnaise είχε καταδικαστεί για δωροδοκία κατά την εξαγορά, χρειάστηκαν 5 χρόνια πολύ έντονης προσπάθειας έως ότου το δημοτικό συμβούλιο να καταφέρει τελικά να αντικαταστήσει την εταιρεία με μια δημοτική υπηρεσία.

Πουέρτο Ρίκο: Χειρότερες Υπηρεσίες Υψηλότερες Τιμές

Το 1995, το Πουέρτο Ρίκο παραχώρησε τη διαχείριση των υπηρεσιών παροχής νερού στην μεγαλύτερη πολυεθνική του κόσμου, την Vivendi, μέσω μιας θυγατρικής της με την επωνυμία Compania de Aguas (Εταιρεία Υδάτων). Τον Αύγουστο του 1999 μια επίσημη αναφορά προσέβαλλε την σύμβαση για αδυναμία τήρησης όλων των όρων. Το εν λόγω έγγραφο παραθέτει έναν μεγάλο αριθμό παρατυπιών, αναφέροντας μεταξύ άλλων ελλείψεις στην συντήρηση και επισκευή των εγκαταστάσεων, τη λειτουργία των αγωγών παροχής και αποχέτευσης, καθώς και την παντελή σε μερικές περιπτώσεις απουσία ετήσιων οικονομικών αναφορών. Οι καταγγελίες από μέρους των πολιτών οι οποίοι παρότι δεν είχαν νερό λάμβαναν κανονικά τους λογαριασμούς τους έμεναν αναπάντητες. Μια τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα δημοσίευσε αναφορές της εταιρείας υδάτων σύμφωνα με τις οποίες τα συνεργεία συντήρησης αναζητούσαν αγωγούς εκεί που δεν υπήρχαν. Το επιχειρηματικό έλλειμμα της εταιρείας αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς φτάνοντας πλέον στα 241 εκατομμύρια δολάρια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η κυβερνητική τράπεζα ανάπτυξης προέβει σε επείγουσες χορήγησης δανείων.

Τρινιντάντ: Severn Trent

Παρόμοια κατάσταση προέκυψε στο Τρινιντάντ όταν το 1994 η κυβέρνηση υπέγραψε σύμβαση με την βρετανική Severn Trent. Μια από τις βασικές δεσμεύσεις τις εταιρείας ήταν να κάνει την υπηρεσία παροχής νερού και αποχέτευσης οικονομικά βιώσιμη μέσα στη διάρκεια της τριετούς σύμβασης. Ωστόσο το έλλειμμα αυξήθηκε στα 378.5 εκατομμύρια δολάρια για το 1998. Τον Απρίλιο του 1999 η σύμβαση έληξε χωρίς να ανανεωθεί.

Βουδαπέστη: Απώλειες και Bonus

Το 1997 η παροχή νερού στην ουγγρική πρωτεύουσα ιδιωτικοποιήθηκε με μια σύμβαση με την Suez-Lyonnaise. Τον Ιούλιο του 1999, το δημοτικό συμβούλιο απέρριψε μια επιχειρηματική πρόταση η οποία θα απέφερε ζημιές 2.7 δισεκατομμυρίων ουγγρικών φιορινιών (HUF) , μείωση εσόδων κατά 5%, αλλά και αύξηση των μισθών των διευθυντικών στελεχών σε συνολικό ύψος 250 εκατομμυρίων HUF.

Για τις ιδιωτικές εταιρίες υδάτων, νέες συνδέσεις με νοικοκυριά που δεν μπορούν να αντέξουν την πλήρη οικονομική επιβάρυνση αποτελούν σε κάθε περίπτωση απειλή για την αποδοτικότητα τους. Τον Δεκέμβριο του 1999 η βρετανική Biwater διέκοψε όλες τις δραστηριότητες της στην Ζιμπάμπουε, καθώς το πρόγραμμα δεν απέδιδε τους αναμενόμενους ρυθμούς κέρδους. Ενδεικτικές ήταν οι δηλώσεις του διευθύνοντα συμβούλου: Οι επενδυτές πρέπει να πειστούν ότι μπορούν να έχουν κέρδη σε λογικά επίπεδα. Τα στοιχεία που αναλογιζόμαστε κατά τον υπολογισμό των κερδών περιλαμβάνουν τους τελικούς καταναλωτές και την δυνατότητα τους να αντεπεξέλθουν σε συγκεκριμένες τιμές υπηρεσιών. Κι αν από κοινή σκοπιά τέτοιου είδους προγράμματα χαρακτηρίζονται βιώσιμα, δεν συμβαίνει το ίδιο από την σκοπιά ιδιωτικών επενδυτών.

Στην Λα Παζ της Βολιβίας υπογράφηκε μια σύμβαση με μια θυγατρική της Suez-Lyonnaise το 1997, η οποία προέβλεπε ως ξεκάθαρο στόχο την επέκταση του δικτύου παροχής ακόμα και σε πολύ φτωχές περιοχές της πόλης. Ωστόσο η έλλειψη οικονομικών κινήτρων για την εταιρία υπήρξε τροχοπέδη για αυτήν την επέκταση και εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο επιλεκτικής επέκτασης του δικτύου σε περιοχές που θα καθορίζονται αυστηρά από την δυνατότητα αποπληρωμής από μέρους των καταναλωτών.

Σε ιδιωτικοποιημένα σύστημα δεν υπάρχουν ποτέ ασφαλιστικές δικλείδες έναντι της διαφυγής των κερδών από τους τομείς του νερού προς άλλες παράπλευρες δραστηριότητες του ιδιωτικού ομίλου. Τόσο βρετανικές όσο και γαλλικές πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται και σε άλλους τομείς πέραν του νερού, έχουν επωφεληθεί στο έπακρο από το νομικό αυτό κενό.

Η γαλλική Vivendi αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα εταιρίας που εφαρμόζει την τακτική του αρμέγματος της παχιάς αγελάδας (στην περίπτωση μας αυτής του νερού) με σκοπό να χρηματοδοτήσει άλλες δραστηριότητες. . Το Ιανουάριο του 2000 η Vivendi, μεταβίβασε όλα της τα χρέη, περίπου 16.5 δισεκατομμύρια Ευρώ, στον τομέα υδάτων, ενέργειας και μεταφορών (αποκαλούμενο και τομέα Περιβάλλοντος), αφήνοντας έτσι τον τομέα των τηλεπικοινωνιών, στον οποίο ο όμιλος έχει ρίξει τα τελευταία 6 χρόνια το κύριο επενδυτικό του βάρος, απολύτως ελεύθερο χρεών. Οι πωλήσεις του τομέα Περιβάλλοντος για το έτος 1999 ανήλθαν στα 22.2 δισεκατομμύρια Ευρώ, πόσο ισοδύναμο με μια επιβάρυνση στους χρεωστικούς λογαριασμούς της τάξης του 4%, με μόνο σκοπό την επιδότηση του τομέα τηλεπικοινωνιών.

Από τη μεριά τους, οι δημόσιες αρχές πρέπει εκτός των άλλων στις περισσότερες περιπτώσεις να παρέχουν και οικονομικές εγγυήσεις, που θα ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο ζημιών για τις ιδιωτικές εταιρίες. Οι εγγυήσεις αυτές συμπεριλαμβάνουν εγγυήσεις δανειοδοτήσεων και εγγυήσεις για την απόδοση κερδών.

Πολλαπλές, παγκόσμιες νόρμες υποστήριξης από μέρους του δημοσίου τομέα εφαρμόστηκαν στο Νελσπρούιτ, πρωτεύουσα της επαρχίας Μπουμαλάνγκα της Νοτίου Αφρικής. Η συμφωνία παραχώρησης των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης υδάτινων πόρων με την βρετανική Biwater το 1999, προέβαλλε ως βασική αιτιολόγηση την ανάγκη προσέλκυσης ιδιωτικών επενδυτών. Όμως από τότε:

1. Την απαραίτητη χρηματοδότηση ανέλαβε η Nuοn μια ολλανδική επιχείρηση του δημοσίου τομέα, με την οποία ήρθε σε συμφωνία όχι το Νότιο-Αφρικάνικο δημόσιο αλλά η Biwater.

2. Η ιδιωτική επιχείρηση επωφελήθηκε πλήρως από τη νεόκτιστη υπερσύγχρονη μονάδα επεξεργασίας υδάτων στο Ματσούλου, την ανέγερση του οποίου είχε χρηματοδοτήσει η κυβέρνηση της Πορτογαλίας και της οποίας η κατασκευή είχε μόλις ολοκληρωθεί από το Νότιο-Αφρικάνικο Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Η εν λόγω μονάδα παραχωρήθηκε δωρεάν για εκμετάλλευση στην Biwater.

3. Τον Ιούλιο του 2000 κοντά στα 2/3 του απαιτούμενου για την επιτυχία της αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών ποσού, αποκτήθηκαν από την Biwater με τη μορφή ενός δανείου από την Κρατική Τράπεζα Ανάπτυξης της Νοτίου Αφρικής.

Ρυθμίσεις και Μυστικά Συμβόλαια

Η θέσπιση ενός νομοθετικού πλαισίου ρυθμίσεων, υποτίθεται πως είναι ο κύριος τρόπος βάσει του οποίου εκφράζεται το κρατικό συμφέρον κατά τις διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων. Στην πράξη όμως πολύ σπάνια εφαρμόζονται ικανοποιητικοί, ανεξάρτητοι μηχανισμοί ρύθμισης, με αποτέλεσμα την ολοένα αυξανόμενη συχνότητα πρακτικών κατά τις οποίες το ιδιωτικό εμπλεκόμενο μέρος της συμφωνίας να επωφελείται το νομικό κενό εις βάρος των κυβερνήσεων.

Οι εμπορικές συνδιαλλαγές γίνονται κατά προτίμηση υπό καθεστώς μυστικότητας και διακριτικότητας, πάντα με σκοπό την προστασίας των συμφερόντων των ιδιοκτητών. Για παράδειγμα, η Agues del Tunari εταιρεία που διαχειρίζεται το νερό στην Κοτσαμπάμπα στη Βολιβία, αρνήθηκε να αποκαλύψει το οικονομικό της πρόγραμμα (που περιλάμβανε εκτός των άλλων και μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια) με τη δικαιολογία ότι το ίδιο το πρόγραμμα αποτελούσε πνευματική ιδιοκτησία και ως εκ τούτου εμπορικό μυστικό.

Το εκπληκτικό είναι ότι οι ιδιωτικοί διαχειριστές επιμένουν ότι ακόμα και το συμβόλαιο με όλους του τους όρους πρέπει να είναι μυστικό έγγραφο, απρόσιτο ακόμα και από εκλεγμένους αντιπροσώπους της κυβέρνησης που το έχει εκχωρήσει! Στο Φορντ Μποφόρ της Νοτίου Αφρικής, το συμβόλαιο περιέχει όρο που απαγορεύει σε κάθε δημόσιο πρόσωπο να το εξετάσει χωρίς την προέγκριση της εταιρείας (της WISE, θυγατρικής της Suez-Lonnie).

Σε μια άλλη περίπτωση, έγγραφα που αναφέρονται στην ιδιωτικοποιημένη υπηρεσία αποχέτευσης της Βουδαπέστης, (όπου η εταιρεία δεν είναι άλλη από την Vivendi), κρατούνται μυστικά ακόμα και από δημοτικούς συμβούλους, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης συνεδριάζει με θέματα που άπτονται της εταιρείας αποχέτευσης μόνο κεκλεισμένων των θυρών. Στο Μαρόκο ένας όμιλος υπό την ηγεσία της Suez-Lyonnaise ήρθε σε συμφωνία με τον Βασιλιά Χασάν για την εκμετάλλευση των τομέων ύδατος και ενέργειας της Καζαμπλάνκα, χωρίς να έχει υπάρξει ενημέρωση της δημοτικής αρχής στην οποία η συμφωνία απλά ανακοινώθηκε αργότερα.

Διαφθορά

Η διαφθορά αποτελεί συστατικό στοιχείο των ιδιωτικοποιήσεων και όχι μόνο στον τομέα των υδάτων. Σε αναφορά της η Παγκόσμια Τράπεζα ομολογεί:

...η ίδια η διαδικασία ιδιωτικοποίησης μπορεί να δημιουργήσει κίνητρα υπέρ της διαφθοράς. Μια εταιρεία μπορεί να δωροδοκήσει με σκοπό να συμπεριληφθεί στις υποψήφιες, η ακόμα και να περιορίσει των αριθμό των συνυποψήφιων της. Μπορεί να πληρώσει με σκοπό να επιτύχει μια λανθασμένη υποτίμηση της κρατικής περιουσίας που δημοπρατείται και φυσικά με σκοπό την τελική επιλογή της ως πλειοδότριας. Οι εταιρείες που έχουν κερδίσει έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό με δωροδοκία δεν σταματούν εκεί αλλά επιπλέον αναμένουν να προσπορίσουν ευνοϊκές ρυθμίσεις από μέρους του κράτους, μονοπωλιακά πλεονεκτήματα, κρατικές επιχορηγήσεις κλπ. ...

Πάνω από όλα η μεγαλύτερη πλάνη γύρω από το θέμα είναι η υπόθεση βάσει της οποίας όποτε λαμβάνει χώρα μια ιδιωτικοποίηση, ο λόγος είναι η μειωμένη αποδοτικότητα της κρατικής επιχείρησης. Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν είναι πάντα η αλήθεια. Τα τελευταία 2 χρόνια οι περισσότερες υπηρεσίες υδάτων στην Χιλή ιδιωτικοποιήθηκαν ,μέσω πώλησης μετοχών σε διάφορες πολυεθνικές. Κι όμως αυτές οι κρατικές επιχειρήσεις προβάλλονταν μέχρι πρόσφατα ως πρότυπα αποδοτικότητας ακόμα και από την Παγκόσμια Τράπεζα. Όταν όμως το βασικό κίνητρο είναι η συγκέντρωση χρημάτων για τον κρατικό προϋπολογισμό (κρατικό χρέος, υποχρεώσεις έναντι διεθνών οργανισμών), τότε είναι μοιραίο να επιλέγονται οι πλέον αποδοτικές επιχειρήσεις προς πώληση.

Απόσπασμα από το : Water in Public Hands

Πηγή: Public Services International Research Unit, University of Greenwich, London UK

Μετάφραση από: Sand in the Wheels, Attic Newsletters No 125, 24th April 2002, pp 9-12